و سکوت جایی فراتر از سخن

آنجا که کلمه از معنی تهی گشته و جایی ندارد

ولی حرفها بسیار است

گاهی وقت ها زبان سکوت نگاه است و گاهی هم . . .

 گاهی دلنشین است و گاهی رنج آور

دلنشین اش به خسرو و شیرین می رسد

و رنج آورش به لیلی و مجنون

فرهاد را هم تحمل سکوت نبود

با آنکه می دانست بیستون به سرانجام نمی رسد

ولی آرام نماند

تیشه اش را به صدا در آورد تا صدای سکوت را نشنود.

و سکوت را همه بهانه ای کردند برای شکستن خلوت دل